Aktywność fizyczna różnie wygląda w poszczególnych okresach życia i charakteryzuje ją dymorfizm płciowy

Aktywność fizyczna w trzech odsłonach – część II

W poprzednim wpisie omówiłam najważniejsze funkcje aktywności fizycznej (część I – TUTAJ). Skoro już wiemy jak ważna jest aktywność fizyczna dla zrównoważonego wzrostu i rozwoju naszych dzieci – sprawdźmy jak ona wygląda na poszczególnych etapach rozwoju. Kiedy spontaniczna ruchliwość zastępowana jest przez aktywność celową i zorganizowaną? Jakie są różnice w rozwoju dziewcząt i chłopców w kontekście aktywności fizycznej? 

Aktywność fizyczna w różnych okresach wieku rozwojowego

Aktywność fizyczna w młodszym wieku szkolnym jest spontaniczna i niewymuszona - to się zmienia wraz z wiekiemWiek rozwojowy to 20 pierwszych lat życia człowieka. W tym czasie organizm dziecka, a pod jego koniec już osoby dorosłej, wzrasta i rozwija się. Oczywiście tempo tego wzrostu i rozwoju to kwestia bardzo indywidualna, można jednak zaobserwować pewne cechy wspólne dla wszystkich dzieci. Aktywność fizyczna również zmienia się na przestrzeni tych dwóch dekad życia – od spontanicznej i niewymuszonej, przez celową i zorganizowaną, po stopniowe wygasanie potrzeby ruchu oraz dymorfizm płciowy. Jak to wygląda w poszczególnych okresach życia dziecka?

Wczesne dzieciństwo – od urodzenia do około 6 roku życia

To okres, w którym tempo rozwoju motorycznego jest bardzo wysokie. Dziecko jest bardzo ruchliwe, a większość podejmowanych przez niego aktywności jest spontaniczna i niewymuszona. Charakterystyczny jest w tym okresie tzw. „głód ruchu” i swego rodzaju hiperaktywność. Dziecko nie do końca jest w stanie zmierzyć swoje siły i jest dość „rozrzutne” ruchowo, co często skutkuje „padaniem ze zmęczenia” (dziecko w ciągu kilku minut potrafi przejść od intensywnej aktywności do snu – dla kontrastu: osoba dorosła potrzebuje na ogół dłużej chwili na wyciszenie się).

Młodszy wiek szkolny – od 6. do 12. roku życia

Dzieci w tym okresie wciąż lubią aktywność fizyczną i są do niej gotowe. Poprzez różnego rodzaju aktywność fizyczną zaspokajana jest w tym okresie tzw. potrzeba wyżycia się. Młodszy wiek szkolny nazywany jest często „złotym okresem motoryczności”, a to dlatego, że właśnie wtedy większość dzieci jest w stanie opanować rozmaite umiejętności ruchowe – od jazdy na rowerze, przez narty i łyżwy, po pływanie (oczywiście część dzieci opanowuje je wcześniej).

Okres dojrzewania płciowego – od 12. do 18. roku życia

To okres, w którym aktywność fizyczna i rozwój motoryki może podlegać okresowym zakłóceniom – poszczególne części ciała rozwijają się bowiem w sposób nieharmonijny, a proporcje ciała ulegają kolejnym zmianom. W tym czasie ujawnia się również dymorfizm płciowy w zakresie właśnie aktywności fizycznej. Dziewczęta są z reguły mniej aktywne od chłopców, a w okresie poprzedzającym wystąpienie pierwszej miesiączki mówi się wręcz o „lenistwie ruchowym”.  Chłopcy z reguły są bardziej aktywni.Uprawianiu sportu zaczyna również towarzyszyć dodatkowa motywacja 0 chłopcy są być w dobrej formie, a dziewczętom zależy na dobrym wyglądzie.

Dymorfizm płciowy w zakresie aktywności fizycznej widoczny jest już we wczesnym dzieciństwie, ale pogłębia się w okresie dojrzewania

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *